Glesvaer Sotra, oktober 2006

Dit jaar gelukkig weer naar het immens mooie Noorwegen, want Hans had de centen die hij kreeg ten gevolge van zijn 25-jarig jubileum bij de grote baas die zo op de kleintjes let aan ons viscollege over laten maken. Jawel, daar word je toch even stil van. Het dit jaar aan de beurt zijnde Reisbureau Rozendeur had een prachtige locatie gevonden op Sotra bij Bergen via Andrees Angelreisen en www.vakantie-noorwegen.nl, een heel mooie en bovendien zeer informatieve site, waar we tot onze aangename verrassing zelfs een verslag én de koppen van onze HVZ-vismaten Ronald Korver, Erik Schipper en de broertjes Peter en Kees Küntz tegenkwamen. Ik heb deze site talloze malen doorgespit en werd steeds enthousiaster over de naderende visweek met ons prachtige viscollege “De Wanhoop Nabij”, waarvan ik het voorrecht heb secretaris te mogen zijn.

,

Zaterdag 7 oktober

Reisburo Rozendeur was zo verstandig geweest de nachtboot van Hanstholm naar Bergen te boeken, dus kwamen we allemaal, behalve Albert want zeeziek, uitgerust in Bergen aan. Van ons geen stoere verhalen over gefopte douaniers. Wij hadden eerder al eens het voorrecht gehad er door de douane te worden uitgepikt in Kristiansand. Nou, deze mensen waren zeer grondig.

Bergen maakte haar reputatie waar als natste plek van Europa: het regende pijpenstelen. En aangezien Rozendeur had bepaald dat we de vismarkt zouden bekijken, gíngen we de vismarkt ook bekijken. Als verzopen katten hebben we nog de twee in de buurt zijnde hengelsportzaken bezocht en in een visrestaurant bij de Bryggen een plate vol waanzinnig lekkere fish & chips genuttigd.

Aan de TomTom van John en de Mio van René hadden we niet veel.

Inderdaad: aanbiedinkjes bij Blokker of Kruidvat; van deur tot deur in de Benelux en de hoofdwegen van West-Europa. En de hoofdwegen van Europa kwamen zeer voorspelbaar op Sotra niet voor. Daar hebben we zoveel achteruit gereden dat we op een gegeven moment aan John vroegen of ie soms een moTmoT had gekocht.

Toch kwamen we exact op de afgesproken tijd van 16.00 uur bij Kystferie 2 te Glesvaer aan.

De Rozendeurtjes maakten een proefvaart met huis- en booteigenaar Kåre terwijl wij Raffie en Linda opvingen.

Raffie en Linda bleken een bijzonder gezellig stel te zijn. Ze hadden waardevolle informatie over de visstekken en ook nog eens interessante materialen, zoals de havfiskeboom met sleppe. En echt waar; voor zeer redelijke prijzen. Raffie vertelde dat het weer zondag zou opknappen. Maandag zou het heel slecht worden en hij raadde ons met klem af ‘s maandags uit te varen. Dinsdag zou het weer mooi worden en hij beloofde dinsdagavond weer langs te komen.

     

Zondag 8 oktober

Het uitzicht vanuit de bungalow was waanzinnig. Aan een kop leut lurkend zaten we naast elkaar van de zonsopgang te genieten. Vissen is mooi, jawel, maar dit, dit was prachtig. Aan de overkant van het baaitje zat bij de rorbuer een groepje Duitsers op de steiger te vissen. Ze hadden van te voren geen boot gereserveerd, tja, en dan begin je niets in Noorwegen. Gewapend met gependobbers stonden ze met de regelmaat van een klok ondermaatse koolvisjes, makreeltjes en geepjes te vangen. Alles werd bewaard.

En dat dus een week lang…

Er stond een stijve zuidzuidwester en de lucht was halfbewolkt toen we het haventje uitvoeren. We bleven lekker in de luwte van het Rustefjord. Koolvis of  kabeljauw was er gewoon niet. We probeerden van alles, maar behalve een tult makrelen vergreep geen koolvis of pollak zich aan de Jensen pilkers. Met de havfiskeboom en de eigen bodemmontages ging het al niet veel beter, slechts een paar roodbaarsjes en een aardige poon voor Ron. Ben en John vingen ieder een lom. We beseften dat we op het ruime sop moesten zijn, maar ja, dan moet het weer natuurlijk wel een beetje meehelpen.

Maandag 9 oktober

De maandag begon met een matig briesje uit het zuiden en af een toe een druilerig buitje.

De rorbuerduitsers zaten nat en mistroostig naar hun dobbers te kijken. Er zat geen beweging in. We hadden met ze te doen.

’s Middags geselde een zuiderstorm het fjord en kwam het water met bakken naar beneden. Een groep Duitsers was ondanks de waarschuwing toch uitgevaren en had toevlucht moeten zoeken in de luwte van één van de eilanden. Ze durfden niet terug te varen. Die klanten zijn echt spreekwoordelijk. De ijzeren vissermanswijsheid “listen to the locals” is dan ook niet uit Duitsland afkomstig.

Voor ons was het bepaald geen verloren dag, want het uitzicht op het stormachtige fjord was gewoon prachtig en ons onafscheidelijke Risk bracht ons de nodige verpozing.

Dinsdag 10 oktober

De zonsopgang was prachtig. Een schittering van rood, oranje en goud maakte langzaam plaats voor een strak blauwe lucht. Bij de rorbuer stond het Duitse ploegje zich helemaal lens te vangen aan koolvisjes en geep.  René en Hans gingen snel boodschappen doen want we wilden er een lange dag van maken. René scheurde bij terugkomst een spiertje in zijn arm. Jawel, bij het aantrekken van de handrem. Dat heb je met Italiaanse auto’s. Hij had zoveel pijn dat hij besloot thuis te blijven.

Er bleek nog een stijve zuidwester te staan en er liep een stevige deining op het wijd. Omdat we Albert ook een leuke dag wilden bezorgen bleven we in het Fjord. Op de pilkers was het alles makreel wat de klok sloeg. Makreel is natuurlijk een prima sportvis op licht spul en we hadden ze nodig als aas maar als je een knappe pollak of koolvis probeert te verschalken, dan heb je het op een gegeven moment wel gezien. Gelukkig werden er op het prutje tegenover de camping nog een paar aardige schelvissen gevangen. Beslist leuk was de heilbot die Ron naar boven wist te halen.

Ondanks het feit dat we geen opzienbarende vangsten hadden gedaan, hadden we aan het eind van deze fantastische dag toch het nodige te fileren. Bij thuiskomst bleek dat onze andere Duitse buren op open zee een paar flinke lengen hadden gevangen. Het waren nette kerels die hun vis werkelijk voortreffelijk fileerden.

’s Avonds kwamen Raffie en Linda nog even langs met weerberichten en het advies om het de komende dagen echt op bepaalde plekken op open zee te proberen. Het werd daarna nog bar gezellig.

Woensdag 11 oktober

We waren vandaag extra vroeg opgestaan. De morgenstond was weer prachtig en al gauw stond de zon te juichen aan een wederom strak blauwe lucht. De wind was nog wel pittig maar het was strijkend tij en Albert wilde het wel proberen op het wijd. Want, was zijn redenering, anders komen we er nooit. Heel dapper, want u moet weten dat Albert al zeeziek wordt als hij de wc doortrekt. René was gelukkig ook weer van de partij. Ofschoon zijn arm nog veel pijn deed, wilde hij niet nog een dag in het huis zitten en schipperen kon hij tenslotte af met één arm.

Na de rorbuerduitsers te hebben gegroet, voeren we richting open zee. Het fjord uit en rechtsaf langs het vuurtorentje, precies zoals onze Duitse buren en Raffie en Linda ons hadden aangeraden. Albert hield zich puik en dat was maar goed ook. We konden vanaf Texlo lange driften maken en vingen goed. Ron verspeelde een meterplus koolvis doordat hij zijn reel niet helemaal begreep en John had een aardig bonus in de vorm van een geep van 70 cm. We hebben het hier over oktober. Ikzelf haakte een schelvis van 68 cm aan de havfiskeboom en mijzelf aan een bijvanger door een onverwachte golf. Een  8/0 Kensaki in je hand met een spartelende schelvis aan de andere kant is een experiment die door deze jonge onderzoeker wordt afgeraden na te doen. Snij ik mezelf met fileren niet in de vingers dan heb ik wel zoiets.

Er werden nog enkele leuke lengen en lommen gevangen en al was de grootste leng dan 88 cm (Ron), we hebben een prachtige visdag gehad en voor de eerste keer kwamen we thuis met meer en vooral grótere vis dan onze Duitse buren.

Enne… petje af voor Albert.

Donderdag 12 oktober

De lucht was grauw en grijs toen we het haventje uitvoeren. De rorbuerduitsers zaten weer op hun steigertje koolvisjes te vangen en keken ons jaloers na. Eigenlijk best wel sneu.

De wind was stijf gedraaid naar het zuidoosten en buitengaats komend merkten we al gauw dat er geen sprake meer was van strijkend tij.

De wind blies ons tegen de stroom in en we slaagden er nauwelijks in ons lood aan de grond te krijgen. Bovendien stond er een fikse deining en golfslag zodat Albert’s maag na goed drie kwartier dreigde te capituleren. Samen uit is bij ons ook samen thuis dus zochten we de beschutting van het fjord weer op. De weersverandering had echter geen goed gedaan. We vingen nauwelijks nog een leuk visje.

De mooiste bijna-vangst was voor John. Met veel spul en moeite kreeg John “het” een meter of vijftien boven de bodem en daarna was het over. Absoluut geen beweging. Laten zakken dan maar weer. Plop, met een rotvaart naar beneden. En nog een keer. En nog een keer. “Store Kveite!” riep de een. “Een meter plus koolvis!”, riep de ander. Wat het wél was zullen we nooit weten, maar ik denk dat de “Volgens mij gaat het licht uit in Trellevika”, van René en de “Hé, daar komt een koelkast naar buiten!”” van Hans aardig in de buurt komen.

Later in de middag stelde Albert voor het nog eens buiten te proberen, maar dan via een andere uitgang, tussen de rotspartijen voorbij Færøya, mogelijk uit de wind. Want, stelde hij, het zou toch k…e zijn op zo’n mooie locatie te zitten en niets bijzonders te vangen. En hij zou het wel merken als hij over zijn nek ging, zei hij.

Zo gezegd zo gedaan. Het was er bijzonder roerig want de deining en de golfslag ketste tegen de steile rotswanden van de eilandjes terug. Maar Albert’s moed werd beloond, hij ving al gauw zijn eerste leng en ook door de anderen werd een leuk visje gevangen. Toen Albert’s gezicht de kleur had aangenomen van oud perkament waar een farao zijn gat mee had afgeveegd, gingen we het fjord weer in. Onze Duitse buren waren eerder terug dan wij, dus moesten wij even wachten met fileren. Om 22.30 uur zaten we pas aan het avondeten.

Vrijdag 13 oktober

Ook vandaag geen lyriek omtrent de zonsopgang. De lucht was loodgrijs en een krachtige wind blies het fjord in. We besloten het te proberen op het wijde diepe stuk tussen Flatøya en Hilleren en het daarna in de luwte van de loodrechte wand van Kalsøy te proberen.

Op het wijd was het meteen raak, iedereen ving zijn lommetje of lengetje dus was het leuk vissen. Helaas nam in de vroege middag de wind in kracht toe, dus besloten we de luwte van Kalsøy op te zoeken. Zoals het er boven water uit zag, zo was het ook onder water. Steil. Zodra je honderd meter uit de kant was was het al meer dan 300 meter diep. Na drie uurtjes driften van dertig naar 300 meter dachten we dat de dieptemeter stuk was. Overal waar we dobberden gaf hij niet meer dan 20 meter aan. De koolvislaag onder de boot was zo enorm dat de meter er niet meer door kwam. Helaas was de gemiddelde lengte rond de 40 – 50 cm met een uitschieter van een van 67 cm voor René. Na een uurtje koolvis takelen, we kwamen met geen mogelijkheid meer door deze laag heen, besloten we richting huis te gaan.. Omdat we vergeten waren viskisten mee te nemen lag de vis verspreid over de bodem van de boot. Het zag er niet uit en we voelden ons het type Germaanse visser dat we allemaal zo verfoeien…

Raffie en Linda kwamen ’s avonds nog even langs en het afscheid van hen was hartelijk.

Een gaaf stel met hart voor de klant en hun werk. We hopen ze in de toekomst zeker nog eens tegen te komen.

Zaterdag 14 oktober

’s Ochtends nog even in Bergen rondgeneusd en wat souvenirs gekocht. De bootreis terug was rustiger dan de heenreis, zodat Albert ons gezelschap kon houden tijdens het avondeten en de “nabespreking”.

Eindconclusie Kystferie 2 te Glesvaer op Sotra.

• Kåre, de eigenaar van het huis is een aardige en joviale kerel met verstand van de visserij in het gebied.

• Het huis heeft een fantastische ligging ten opzichte van het Fjord, zodat je een prachtig uitzicht hebt. Het is zeer luxe met een ruime zitkamer, vier slaapkamers en een prachtige keuken. Jammer is dat het bovengedeelte vast bewoond is. Dit was ons van tevoren niet meegedeeld en wij vonden het idee niet plezierig.
• De boot, een Arvor 320 met kajuit, is zeer zeewaardig en zeer betrouwbaar maar eigenlijk ongeschikt voor zes man. Doordat de bankjes aan de zijkanten zitten, zit je altijd half gedraaid te vissen en na een paar dagen krijg je het daardoor aardig in je rug. Ron heeft zelfs een week op de voorplecht doorgebracht. De ook aanwezige sloepen zien er robuust en stabiel uit. Onze Duitse buren waren er tenminste goed over te spreken.
• Het boothuis. De voorzieningen in het boothuis vallen bar tegen. De sloten van de bergkasten voor de verschillende groepen zijn zo te zien al geruime tijd stuk en er is geen sprake van de beloofde eigen vriezer. De aanwezige fileertafeltjes zijn zo laag dat ik het na een kwartier al in mijn rug had. Aan weerszijden twee op elkaar gestapelde viskisten brengen uitkomst. Er waren helaas wat dat betreft te weinig kisten. Er zijn ook te weinig fileermogelijkheden. De groep die het eerste terugkomt heeft mazzel. Buiten is ook geen verlichting. ’s Zomers geen probleem natuurlijk, maar in het najaar is het er al gauw stikkedonker.
• Noren zijn streng waar het de veiligheid op zee betreft, maar wat veiligheidsmaatregelen te land betreft zijn het aartsrommelaars. De “leuningen” langs het zeer steile en glibberige pad naar het boothuis zitten met touwtjes of tie-raps vast aan de struiken. Leuningen ontbreken geheel langs het smalle looppad rond het boothuis. De steiger en met name het zijsteigertje naar de Arvor zijn een aardige cakewalk. Voor oudere vissers en vissers zoals ik, die last hebben van versleten knieën is deze locatie echt geen aanrader. Maar als je niks mankeert is het toplocatie, want het gebied rond Glesvaer/Sotra bulkt werkelijk van de vis.
• Raffie en Linda zijn namens Zeevisland, Vakantie-Noorwegen en Andrees Angelreisen visgidsen op het uitgestrekte Sotra. Gezellige mensen met verstand en kennis van de visserij en de visstekken ter plaatse.

Overigens waren wij de laatste groep die namens Zeevisland en/of Andrees Angeleisen op Kystferie 2 vertoefden. De door mij hierboven gemelde onvolkomenheden heeft bovengenoemde organisaties doen besluiten deze locatie uit het program te halen.

Nou, rest mij nog Kåre, Raffie en Linda, mijn vismaten Hans Rozemeijer, Ron Kempers, René Commandeur, Albert Talhout en John van Gammeren van “De Wanhoop Nabij” en met name Hans te bedanken voor een geweldige visweek in het waanzinnig mooie Noorwegen.

Ben van Assema