We hebben teruggegooid wat terug kon, al was dat -zeker met de diepzeevisserij- niet veel (zwemblaas teveel uitgezet of te diep geslikt). Dus alles wat we niet zelf konden verorberen gaven we weg. Naarmate de week vorderde werd het drukker aan de aanlegsteiger als we binnenkwamen. Hapjes en pakken koffie kwamen onze kant op.

We hebben op veel verschillende stekken rond Kvernepollen gevist en diverse vismethodes geprobeerd. Ik had weinig ervaring met deze specifieke manier van visserij. Ik was wel eens eerder wezen wrakvissen op de Noordzee op 30 meter diepte. En in Ierland heb ik jaren terug wel eens op 50 meter gevist. Na anderhalve dag prutsen, regelmatig vastzitten, materiaal verspelen en proberen, kregen we het steeds beter onder de knie. Petra: “Aan het begin van de week had ik geen idee waar ik mee bezig was. Dus tijdens het experimenteren moest Marc mij ook nog eens de basisbeginselen bijbregen. Alsof ik een privéleraar had met enorm veel geduld.” Aan eind van de week waren we een geolied team, verspeelden we steeds minder en vingen we meer vis. En kregen we door dat de dieptemeter tot ongeveer 100 meter diepte werkte. Daarna gaf hij standaard 0,2 aan. In het begin dachten we dat hij stuk was. Later gebruikten we ‘m, samen met Raffie’s zeekaart, om de diepe randen goed op te kunnen zoeken...

Op open zee visten we dus diep (100-150 meter, soms nog veel dieper...). Op of een paar meter boven de bodem met zwaar lood en haviskeboom en pilkers. Met gummimaks of ander kunstaas, gecombineerd met een strip makreel als aas er boven als bijvangers. Tussendoor een paar worpen met de pilker en veertjes voor verse makreeltjes. Ik heb de laatste paar dagen ook nog een Esca tussen het paternoster met de bijvangers en de haviskeboom gezet, net boven het lood. Het resultaat was dat Petra naast me de grootste vis van de vakantie ving. Ik ving wel ‘veeel meer’ lommen, op den duur een beetje saai. Maar ja...waar lom zit, zit ook leng....... Ook tijdens het vissen op een stek waar vooral heek zat, maakte de Esca geen verschil. We vingen beide evenveel en ook ongeveer even groot. Op de laatste dag, op een andere stek in de fjord, nét voor het vangen van m’n eerste schelvis (67cm, 2,5 kg), verspeelde ik de Esca. De schelvis ving ik aan een banaanpilker. Ik twijfel dus nog een beetje over de aanschaf van een nieuwe voor een probeersel op tong alhier op de pier.

We hebben ook op een winderige middag een paar uurtjes tussen de eilandjes gesleept met pluggen. Het was daar aangenaam, terwijl er zowel op zee als in de fjord veel deining was.  Het leverde een paar pollakjes op. Ik kan me zelfs voorstellen dat je tussen die eilandjes ook nog met een vliegenhengel aan de gang zou kunnen. Vast leuk voor de pollak die tegen de avond vaak hoog in het water actief was. Op open zee vingen we vooral lom, leng en een hondshaai. Op de fjord vooral heek, schelvis en koolvis. En tussen de eilanden makreel (overal eigenlijk), pollak, lipvis en steenbolk. De laatste soorten uiteraard met (ultra)licht materiaal. Over het algemeen leverden de ochtenden met de zware visserij de grootste vissen op. De avonden besteedden we meest aan verkennen van de omgeving en aan lichte visserij op makreel, zodat we alvast wat aas voor de volgende dag hadden.

We hebben teruggegooid wat terug kon, al was dat -zeker met de diepzeevisserij- niet veel (zwemblaas teveel uitgezet of te diep geslikt). Dus alles wat we niet zelf konden verorberen gaven we weg. Naarmate de week vorderde werd het drukker aan de aanlegsteiger als we binnenkwamen. Hapjes en pakken koffie kwamen onze kant op.

Het mooie van het gebied rond Kvernepollen is dat je altijd wel kunt uitvaren om comfortabel te vissen. De combinatie van de zee, het fjord en de eilandjes ertussen bieden mogelijkheden voor zo goed als elk weer-dan wel wind-type. Petra: “De wekker stond meestal rond een uur of 6. Dan ging Marc poolshoogte nemen of het de moeite waard was om mij ook te wekken en zette koffie. Vervolgens bogen we ons over de kaart om te bepalen wat de beste plek was om die dag te beginnen. Wind, deining en stroming zijn allesbepalend. Dat vond ik ook wel het leuke, dat je de hele dag met de elementen bezig bent.” Het weer verliep meestal in periodes van een paar uur. Als je dag de vroeg begon had je meestal een mooie start van een paar uur. Later op de dag stak de wind vaak op en af en toe kwamen er een paar regenbuien langs. Tegen de avond werd het meestal weer rustiger en dan kon je er nog een paar uur lekker op uit tot zonsondergang, rond een uur of 10.

En die ene regenachtige middag dat het echt niet aantrekkelijk was om uit te varen. Toen ben ik met m’n spinhengeltje onder de hoge brug vlakbij Kvernepollen gaan staan. Het water is daar diep en stroomt sterk. Bij regen sta je lekker droog. Ik heb daar leuk pollak gevangen met een shadje. En s’avonds na het eten met een bakkie koffie heb ik ook nog wat gepeuterd met een dobbertje en een plukje makreel vanaf het balkon van ons huisje (lipvis en pollak tot 30 cm).

Later tijdens de kampeerweek, ten zuiden van Bergen zo’n beetje langs de kust tot aan Kristiansand, heb ik vanaf diverse kantstekken geep, pollak en een zeeforel gevangen. Alles met de ‘Hollandse’ geepdobber met wapperlijn en een stripje haringfilet of zalmhuid. Ik heb niemand gezien die dit gebruikte, het bleek echter de enige effectieve manier op de plekken waar ik heb gevist. Met allerlei kunstaas heb ik niemand iets zien vangen. Ik heb zelf vergeefs veren, shads, lepels en pilkertjes gebruikt. Het enige dat tijdens de vakantie nergens is gelukt, is tijdens totaal twee gerichte middag/avond-sessies een platvis vangen.

Wij zijn absoluut aangestoken door het Noorwegen-virus en wij gaan dit zeker herhalen! Petra zei zelfs halverwege de week dat ze dit ieder jaar wel een weekje wil ;-) ;-) ;-). Laat die grote vissen maar komen! De eerste records zijn gezet (een stuk of negen), de kop is eraf. En de lat is alvast op een mooie hoogte gelegd.

Marc (en Petra)